Cheers! Doe ze de groeten van me ...

En of dat deugd doet!

De niet-Covid-gerelateerde zekerheden krijgen terug vorm;

Afspraken inplannen in de agenda;

To do's - van vóór Covid- terug aan- en (hopelijk snel) terug afvinken:

  • Een eerste live businessdate met mijn enige, uiteraard sympathiekste collega Jan: check
  • De lesvoorbereiding voor de pop-up-tuin-yoga die avond: check
  • Mooie stille locatie in de avondzon bij een lieve yogi: check
  • Het warme verlangen om yogi’s terug te zien in levende yoga-lijve: check

YES, I like these pre-summer-vibes 😊

In relaxte happy modus kom ik aan bij de idyllische yoga-gasttuin

Gerinkel op mijn telefoon, ik neem snel nog op

met ‘t idee dat ik straks na de les terugbel met méér tijd

Twee zinnen duurt het om alles rondom mij te doen stilvallen.

…."OH NEE, shh.....da meen je niet".…

Mijn hart in mijn keel, mijn ogen wazig van opkomende tranen,

even afgesneden van ’t moment.

Deze mooie  avond verneem ik het plotse overlijden van iemand die diep in mijn hart zit.

Mijn adem stokt in mijn verdovende bubbel,

In mijn ooghoek, zie ik enthousiaste yogi’s aankomen,

terecht met veel zin in hun welverdiende me-time.

Ik staar in ’t niets en luister naar de stem die me dit droevige nieuws brengt.

Onderbreken kan ik niet. Ik wil het horen, wil luisteren naar het wat, hoe wanneer…

Ik kan het niet tegenhouden, mijn hart en ogen wenen mee met dit plotse on-omkeerbare nieuws.

En dan toch...

onbewust lost mijn  bubbel plots op.

Mijn praktische kant schakelt aan.

Mensen wachten op me...

"Help, ik moet beginnen!

Kan ík het nú, op dit moment wel aan

om 15 mensen mee te nemen in hun ontspanning én hun moment?"

Ik sluit de ogen;

een paar diepe, intens bewuste ademteugen dienen zich aan.

Ik voel dat datgene ik vaak verkondig aan anderen, nu eerst zelf mag inzetten om te doorvoelen en toe te laten.

De yogi’s, die gezellig, voor het eerst sinds lang, terug live kunnen keuvelen,

lachen me toe als ze me van ver zien aankomen.

Hooikoorts-opstoot als excuus voor mijn betraande ogen gaat niet op,

dus vertel ik welk somber nieuws me zonet ter ore viel,

zonder in detail te treden.

Superlief dat jullie vragen of het lesuurtje beter wordt uitgesteld,

maar nee….

Het feit dat ik het niet weg hoef te steken;

ik me mag tonen in deze naakte kwetsbaarheid van het eigenste moment

maakt me warm vanbinnen en droogt mijn tranen enigszins op.

Die pure, rauwe eerste emotie mag doorvoeld worden.

Ik vraag even de tijd en de ruimte op mijn mat in de schaduw van oude bomen met zicht op de lichtstrepen van de ondergaande zon.

Bijna feeëriek zelfs, zacht en stevig geworteld, tegelijk,

zoals ik het graag heb, zacht- zonder wollig te zijn- en stevig verankerd maar toch wendbaar op de golven van ‘t dagdagelijkse.

En ja, ik krijg de toestemming om ze te nemen, die ruimte;

de toestemming van de aanwezigen én van mezelf

Dankbaarheid neemt het langzaam over van dat eerste pure verdriet

Dankbaar dat ik mijn yoga-praktijk nu heel intens en live tov 15 mooie mensen mag brengen

Ik adem bewust de menselijke warmte en het moment in

en laat mezelf meezakken in de eerste yin-yoga- pose van de avond.

Aarden, aankomen bij jezelf…

was het thema dat ik in mijn hoofd had

en nu even mee mag door-leven

….

Bij de ‘Namasté' op het einde - "Het Licht in Mij, groet het Licht in Jou"-

schijnt de lage zon misschien wel iets te fel in mijn ogen

en laat ik toe

dat warme tranen over mijn wangen en zachte glimlach rollen….

Of misschien was het toch die zon niet…

Omdat het mag

tranen van gemeend verdriet

om het verlies van de mooie persoon, die je was..…

Cheers, R., op de mooie momenten daarboven met al wie je liefhebt

en die je ook te vroeg moest afgeven.

Doe, aub, de groeten van me!

Griet, xxx