Zweet, tranen en rozengeur

Anderhalf jaar geleden besloten we weloverwogen om het stukje braak en de bouwvallige carport voor ons huis te laten ombouwen tot een polyvalente ont-moetingsruimte.

Een jaar dat me dichter bij mezelf bracht, dan ooit te voren, niet in het minst  bij mijn kleine kantjes.

Kleine kantjes die ik liever weg lach of verdoezel maar des te harder terugslaan wanneer ze kunnen: mijn ongeduld blijkt veel groter dan ik dacht; mijn perfectionisch kantje dat zich vergalloppeert in details; het uitstelgedrag dat me voorliegt -er niet aan denken, lost het op-; mijn naïviteit dat alles zal lopen zoals gepland.

En ja, yoga en ademhaling brengt me dichter bij mezelf, maar het confronteert me nog méér met de kanten waar ik zelf nog werk aan heb.  En misschien maakt dit het nét allemaal nog dat tikkeltje meer confronterend, maar ook des te boeiender...

Hetgeen ik verkondig in mijn lessen, geldt ook steeds voor mezelf, besef ik nu meer dan ooit :-)

Maar ook geloof ik terug dat met genoeg zweet, emo én geduld: alles goed komt!

Ontzettend dankbaar dat dat stuk van mijn droom, ons project is uitgekomen.

Van harte WELKOM!

.