Ervaring van één van de energetische tantralichaamsmassages die ik zelf onderga om mijn energetisch lichaam te onderhouden en mij mentaal ook scherp te houden. Voor mij is ook dit een vorm van zelfzorg.
“Ervarend op het moment zelf als heerlijk aankomen in mezelf.
Een staat tussen bewust volgen van de aanraking en terug wegzakken.
Als een schommelbeweging op een ritme dat mijn energie doorgeeft met mijn ademhaling als dirigent.
Een aan-en uit-schakelaar die steeds sneller kan worden bediend, zoals een knipperlicht en vooral heerlijk is als die enkele tellen of zelf minutenlang kan uitblijven 😉.
Je ziet het licht niet meer maar het is er nog en je ervaart die even zintuigelijke stilte enkel nog de dans van de energie.
Een dans als het ware zonder spotlights of vibrerende klanken die toch het lijf op eigen ritme laat bewegen zodat wat losgemaakt mag worden, terug kan stromen, als het er klaar voor is
En toch willen we /wil ik steeds die controle houden… is dat niet inherent aan de mens? Want wat… als, we tóch nog dat stuk dieper voelen of ervaren of losmaken… wat dan…
Toch geven mijn miljoenen cellen elk met hun eigen memorie zich niet gewonnen
keer op keer verrassend op een nieuwe laag: een tinteling, een trillen, een nieuwe sensatie
Voor mij is het mijn therapie, beyond words.
Het beroert en ontroert me dieper dan woorden kunnen.
De diepere stukken vaak ook pijnlijk en liefst bedekt, laten zich niet altijd spontaan zien. Soms is het met tranen, soms zonder, soms is het met schokken , soms zonder, soms is het met geluid maken, soms zonder… of toch niet altijd even luid 😉.
De laatste sessie gaf me een shot van euforie; een blije ge-raaktheid.
En achteraf viel het me op dat een stortvloed van woorden gewoon kwamen; waarvan mijn ratio achteraf me zelfs een schuldgevoel probeert aan te praten. Shit wat heb ik toch weer allemaal uitgekraamt… wat ik anders nooit zou zeggen . Sorry – no – sorry. Een luisterend oor zonder oordeel doet ook al veel 😉. Merci voor dit veilig kader.
Ik weet intussen beter; mijn lijf vertelt haar verhaal en die verbinding met mezelf voel ik langst om beter.
En woorden zijn gewoon een lapmiddel om aan de ervaring die eigenlijk niet te beschrijven valt toch een nuttige uitleg aan te geven. Ahhh…
De donkere zieleroerselen zíjn er gewoon, en die komen soms naar boven. Schaduwkanten
Geen Licht zonder schaduw gelukkig. Geen kleur zonder zwart.
Schaduw uit het verleden van diepe pijnen en verdriet. Verlies, onrecht, machteloosheid… ieder zijn rugzak
veel dat we zelf niet meer herinneren zelfs of niet eens van ons zijn …
Zaken die we soms zelf nooit willen/kunnen/mogen delen; maar die er wel zitten en die ook Mij Zijn en me maakten/maken tot wie ik vandaag ben én durf te zijn.
En ja, ik kán in mijn Kracht staan, rebels zijn, mijn vrouwelijkheid toelaten, maar mijn kwetsbaarheid hoort daar ook bij … van de diepste zielepijn tot de lichte schrammetjes.
Mijn Zachte Kracht gaat veel dieper dan gewoon deze twee woorden.
En laat dat nu gewoon mij zijn.
In mijn sterkte én mijn zwakte, in mijn Licht en mijn Schaduw
En ja, Ik hou mezelf nog tegen, op veel vlakken, maar er zijn ook al vele mooie deuren opengegaan omdat ik klaar was/ben om door de opening te stappen
Mijn lichaamswerk /-energiewerk herinnert er me telkens aan; vandaar dat ze diep be-roeren.
Ook achteraf blijkbaar als mijn vijvertje terug even troebel geworden is en het vaak ook eenzaam en donker aanvoelt, weet ik intussen dat met tijd.. het in-Zicht terug komt en het Licht terug op het oppervlak sprankels zal maken.
En enkel vanuit die verbinding met mezelf de verbinding met de ander kan aangaan op welk vlak dan ook….
Gewoon in het Zijn, gewoon in het Mij zijn als atoompje van het grotere Geheel!”
